Oog+voor+taalontwikkeling

In een goed pedagogisch klimaat voelen leerlingen zich erkend en gewaardeerd. Het is een veilige omgeving; er mogen fouten worden gemaakt. Dit betekend bijvoorbeeld dat leerlingen zichzelf kunnen zijn, dat de docent zich geaccepteerd voelt door de leerlingen, dat er ook wel eens ontspannen kan worden, dat de docent de leerlingen positief benaderd, de leerlingen pesten elkaar niet, de leerlingen kunnen samenwerken aan een opdracht, enzovoorts.
 * Een beschrijving in hoofdlijnen van een goed pedagogisch klimaat.**

Een goed pedagogisch klimaat, zoals hierboven beschreven is nodig voor de ontwikkeling van de leerling. Zonder dit klimaat zal het niet snel aan leren toekomen. Een belangrijk onderdeel van een goed pedagogisch klimaat voor de docent is het contact met de leerling. Alleen als er een dergelijk klimaat is zullen leerlingen zelf meedoen en bijvoorbeeld met een eigen verhaal komen of zelf met een betekenis van een woord komen. Als docent moet je leerlingen ter zijde staan zodat ze steeds bedenken hoe hij iets kan zeggen, wat hij wil vertellen. De leerling moet nadenken over woorden of de vorm van woorden. Fouten maken moet dus bijvoorbeeld niet bestraft worden, maar fouten wel verbeterd zodat de leerling weet wat hij fout doet en het de volgende keer beter kan doen.
 * Goed contact met de leerlingen als belangrijke stimulans voor taalontwikkeling.**

Je moet actief met anderen aan de slag om dingen te leren. Een heleboel dingen die je leert, leer je niet in je eentje. Zoals bekend bij kleine kinderen, leer je vaak het meest door zelf aan de slag te gaan (in geval van kinderen spelen, kijken, ...). Kennis komt dus langzaam tot stand terwijl je met anderen bezig bent. Dit de centrale gedachte binnen het sociaal constructivisme, een belangrijke stroming binnen het denken over leren en onderwijs. Er zijn echter ook andere stromingen die veel minder de nadruk leggen op deze interactie met de omgeving om dingen te leren. Af en toe kan je ook gewoon wat uit een boek leren. Een belangrijk aspect bij taalontwikkeling is het zelf spreken. Als je praat over wat je mee maakt, maar ook over nieuwe stof die je moet leren, ben je op een speciale manier met taal bezig. Je probeert je ervaring of kennis om te zetten in bepaalde woorden. Deze woorden worden door andere meteen beoordeeld. Ze kunnen je verbeteren of dingen toevoegen. Het is dus meteen een soort oefening of toets waarbij je merkt of je de ervaring of stof goed om kan zetten in de bijbehorende woorden. Je maakt je de taal die er bij hoort eigen.
 * Het belang van activerende werkvormen voor het stimuleren van de taalontwikkeling.**

Simpelweg komen de drie invalshoeken neer op drie logische stappen die nodig zijn om een taal te gebruiken. Eerst moet je kennis maken met de taal, je moet het horen, je moet het begrijpen en het moet iets voor je betekenen. Vervolgens moet je het zelf ook gaan produceren, je gaat zelf meepraten. Uiteindelijk moet je dan wel feedback krijgen op wat je zegt zodat je aandacht erheen gaat en je kan verbeteren. Oftewel: 1. Begrijpelijk, rijk en betekenisvol taalaanbod 2. Gelegenheid tot taalproductie 3. Feedback op vorm en inhoud van taaluitingen Drie verschillende invalshoeken kunnen ook wat abstracter worden beschreven als context, interactie en taalsteun. De context moet dan dus begrijpelijk, rijk en betekenisvol zijn. De interactie moet worden gestimuleerd, moet uitdagend zijn en er moet aandacht zijn voor leerstrategieën (verschillende leerlingen leren anders, dus ze zijn gebaat bij een andere interactie; zoals spreken of schrijven). De taalsteun bestaat uit het monitoren van de leerlingen, steun bieden, maar ook bijvoorbeeld voordoen. Het gaat hier zowel om grammatica als bijvoorbeeld betekenis van woorden.
 * Drie invalshoeken die leerlingen helpen bij het leren gebruiken van een nieuwe schooltaal en vakbegrippen.**